SİS VE ÇINAR: SESSİZ EŞİKLERİN ARINMASI

Zaman, kimin hangi niyetle haneye adım attığını gösteren en keskin aynadır. Bazen insan, göğsündeki o engin şefkatle kapısını açtığı rüzgârın, içeride sinsi bir fırtınaya dönüşeceğini o an sezmeyebilir. Vefa, dostluk ve merhamet gibi yüce kelimeler, ehil olmayan yüreklerde sadece karanlık niyetleri örten birer kılıftır. Şefkat maskesi, yalanın o ağır nefesini bir yere kadar saklayabilir. Fakat gölgeler ne kadar ustaca kıvrılırsa kıvrılsın, aydınlığın ferasetinden kaçamazlar. Hakikatin gözü bir kez aralandığında; havaya karışan o yabancı kokuyu, sahte tebessümlerin ardında gizlenen o hastalıklı kurguyu tek bakışta çözer. Çünkü uyanış, bedenin ve ruhun o sarsılmaz ittifakıyla başlar. En asil vedalar, gürültüsüz olanlardır. Bir eşikten içeri sızan o görünmez tortuyu temizlemek, kelimelerle cenge girmekten değil; sükûtun o çelikten kılıcını usulca çekmekten geçer. Zira tartışmak ve açıklama yapmak, ancak hakikati arayanlar arasında bir anlam taşır. Kendi kurduğu zehirli çarkın içinde dönenlere verilecek en büyük cevap, onları o karanlıklarında kendi hallerine bırakmaktır. Kilitler değiştiğinde sadece demir sürgüler çekilmez; ruhun mabedi de o sinsi istilalardan arınır. Ziyan olanı, köhneleşeni ve bir bedel misali geride bırakılanı ait olduğu o ucuz karanlığa iade etmek, bir tepki değil, sadece ait olanı sahibine vermektir. Kendi kurgularının esiri olanlar, dışarıda kaldıklarında o ağır kapının ardında aslında neleri yitirdiklerini, o sessizliğin ne anlama geldiğini çok iyi bilirler. Şimdi hanede sadece dingin bir serinlik, arınmış bir hava ve toprağına daha sağlam tutunan ulu bir çınarın vakarı var. Rüzgâr dindi, sis dağıldı. Geriye kalan, asaletle verilmiş bir sadaka ve o kapanan kapının ardındaki mutlak, gürültüsüz zaferdir.